PERSBERICHT ​ ​
​​
​Lou Loeber
​Kunstenaar en idealist

Haar sprankelende, sociaal bewogen en toegankelijke oeuvre maakt Lou Loeber (1894–1983) tot een uitzonderlijke kunstenaar binnen de Nederlandse moderne kunst. Stedelijk Museum Schiedam, die van haar de zeefdruk Slapenden (1975) in de collectie heeft, presenteert voor het eerst sinds 33 jaar een museale solotentoonstelling van haar werk. Terwijl Loeber volop experimenteert met abstractie, voert ze deze nooit zo strikt door als haar tijdgenoten Piet Mondriaan en Theo van Doesburg. Ze wil dat haar kunst herkenbaar en begrijpelijk blijft voor iedereen. De tentoonstelling in Schiedam vormt ook de aftrap van een programma over abstract werkende vrouwelijke kunstenaars uit de jaren zeventig, voor wie Lou Loeber een belangrijke inspiratiebron is.

Ontwikkeling eigen stijl
​Al vroeg weet Lou Loeber dat ze kunstenaar wil worden. Ze groeit op in een vooruitstrevend gezin en krijgt alle ruimte om haar talent te ontwikkelen. Haar vader bouwt zelfs een atelier in de tuin waarin zijn dochter kan tekenen en schilderen. In 1918 verlaat ze na drie jaar de Rijksacademie in Amsterdam, omdat ze de lessen die er worden gegeven te conservatief vindt. In de jaren twintig ontwikkelt ze een eigen stijl waarin herkenbare voorstellingen en abstractie samengaan. Ze laat zich inspireren door het werk van Wassily Kandinsky en De Stijl, maar blijft trouw aan haar eigen visie. Heldere kleuren, geometrische vormen en zwarte contouren kenmerken haar werk, waarmee ze streeft naar een universele beeldtaal die iedereen kan begrijpen.

Loeber ontwerpt bovendien een systeem om meerdere versies van een werk te maken, geïnspireerd door de Franse kunstenaar Albert Gleizes. Daarmee past ze het modernistische ideaal van massaproductie toe in de beeldende kunst. Door deze vermenigvuldiging verlaagt ze de prijs en maakt ze kunst toegankelijk voor meer mensen. Ook vervaardigt ze haar werk in verschillende media, en samen met haar man, kunstenaar Dirk Koning, richt ze in 1932 een kunstuitleen op om hun werk betaalbaar te verhuren.

Lou Loeber, Zelfportret, 1921, Olieverf op doek, Collectie Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, Amersfoort, © Lou Loeber c/o Pictoright Amsterdam 2026Lou Loeber, Aronskelken, 1928, Olieverf op paneel, 80 x 50 cm, Particuliere collectie, © Lou Loeber c/o Pictoright Amsterdam 2026

Kunst voor iedereen: toegankelijk en verbindend
​Hoewel haar stijl uiterst herkenbaar is, streeft Loeber naar een stijl die zo onpersoonlijk mogelijk is. Ze wil universele kunst maken, geen individuele expressie. Haar onderwerpen – interieurs, landschappen, stillevens en portretten – gebruikt ze om te experimenteren met kleur, vorm en compositie. Ze zoekt steeds naar harmonie, waarmee ze hoopt bij te dragen aan een evenwichtigere, socialere wereld. Kunst moet volgens haar toegankelijk én verbindend zijn.
​
​Na de Tweede Wereldoorlog blijft Loeber vanuit haar socialistische idealen kunst maken, maar verliest ze de hoop dat een gelijkwaardiger, socialistische samenleving ook daadwerkelijk verwezenlijkt zal worden. Niettemin behoudt ze de overtuiging dat haar kunst begrijpelijk én toegankelijk moest zijn voor iedereen. Een ideaal dat naadloos aansluit bij de ambities van Stedelijk Museum Schiedam. ​ 

In 2024 herontdekt het Stedelijk Museum Schiedam haar werk opnieuw in de presentatie Abstracte kunst van vrouwen, toen en nu. Haar zeefdruk Slapenden is daarin te zien naast werk van andere vrouwelijke kunstenaars. Deze herwaardering vormt het vertrekpunt voor nieuw onderzoek en toekomstige tentoonstellingen rond abstract werkende vrouwen zoals Corrie de Boer, Christa van Santen, Karin Daan en Ria van Eyk.

Lou Loeber, Man bij de kachel II, 1947, Olieverf op paneel, 45 x 34 cm, Collectie Rijksmuseum Twenthe, Enschede, © Lou Loeber c/o Pictoright Amsterdam 2026Lou Loeber, Kop (Portret van Toon Verhoef), 1925, Gouacheverf op paneel, 69 x 54,8 cm, In langdurige bruikleen bij Singer Laren door Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, © Lou Loeber c/o Pictoright Amsterdam 2026

Werk van Lou Loeber bij particulieren
​Vorig jaar deed Stedelijk Museum Schiedam een oproep aan het publiek: wie thuis een Loeber had, kon zich melden. Dat leverde een storm aan reacties op. Acht werken van Loeber zijn vanuit particuliere verzamelingen toegevoegd aan de selectie voor de tentoonstelling.

Ook wist het museum drie schilderijen die Loeber maakte van de Schiedamse molen De Walvisch voor de tentoonstelling bij elkaar te brengen. Loeber maakte vaak meerdere versies van hetzelfde onderwerp. Aan de hand van deze werken is Loebers zoektocht naar vereenvoudiging goed te volgen. In elke versie veranderen de molen en het landschap eromheen subtiel en zie je steeds minder details. De wieken van de molen worden bijvoorbeeld steeds vlakker en abstracter. Deze zoektocht naar vereenvoudiging leidde uiteindelijk tot haar zo kenmerkende, kleurrijke en geometrische stijl.

“Dit is de molen op de West-Vest in Schiedam. ‘k Heb er in ’t najaar van 1921 een kleine naturalistische tekening van gemaakt. Thuis heb ik er vier verschillende schilderijen van gemaakt, vier opeenvolgende versies.” Lou Loeber (1980, Herinneringen).

De tentoonstelling Lou Loeber, kunstenaar en idealist bevat bruiklenen uit collecties van onder andere Centraal Museum, Singer Laren, Museum Belvédere, Kunstmuseum Den Haag en Rijksmuseum Twenthe, Rijksmuseum, Museum De Wieger en het Dordrechts Museum.

Noot voor de redactie

Klik hier om naar de beeldbank te gaan, waar persbeelden uit dit bericht gedownload kunnen worden. Vermeld bij gebruik van de afbeelding(en) altijd de juiste creditline.

Klik hier om de tentoonstellingspagina te bezoeken.

Klik hier om de website van Stedelijk Museum Schiedam te bezoeken.